باربارا

Barbara

Un Poème par Jacques Prévert

Traduit en Persan par

M.M.Ghaderi
باربارا

ژاک پره ور

محسن قادری

باربارا

یاد آر باربارا
*آن روز بارش بی پایان بود بر خاک برست
و تو لبخند زنان گام می زدی
سبکبال، خشنود، نمناک
به زیر باران

یاد آر باربارا
بارش بی پایان بود برخاک برست
و من در خیابان سیام به تو رسيدم
برلبت لبخند بود
و لبخند من ازاین بود

یادآر باربارا
تو که نمی شناختمت
تو که نمی شناختی ام
یادآر
یاد آر به هر رو آن روز را
از ياد مبر

مردی به زیر رواق رمیده بود
وبانگ می زد نام تو را
باربارا
به سویش دویدی تو در زیر باران

سبکبال، خشنود، نمناک
و در بازوانش فکندی خود را
یاد آر آن را باربارا

خرده مگیر گر تو می خوانمت
تو می خوانم همگانی را که دوست می دارم
گرچه تنها یک بار دیده باشم شان
تو می خوانم همگانی را که دوست می داشتم
حتی اگرنشناسم شان

یادآر باربارا
از ياد مبر
آن باران خوشبختی و خرد را
بر رخ نیک بخت خود
براین شهرنیک بخت
این باران به روی دریا را
به روی زرادخانه را
و برقایق آیند و روند به اوسان را

آه باربارا
چه بلاهتی است جنگ

چه گشته ای اینک تو
زیر این بارش آهن
زيربارشی ازآتش و پولاد وخون

راستی آن که درآغوشش بردی
عاشقانه
مرده است ناپیداست یا هنوز برجاست؟

آه باربارا
بارش بی پایان است بر خاک برست
بارشی چنان چون پیش
گو که این نه همان است دیگر و همه چیزی ویران گشته
بارش سوگ سخت وافسوس است
توفان هم نیست دیگر این
توفانی از آهن و پولاد وخون

ابرهايی بيش نيستند
که درمی گذرند چون سگان
که گم می شوند چو ايشان
دربارش باران بر برست
ومی پوسند به دوردست
دوردست، بسی دوردست تر از برست
وبه جا نمی ماند هيچ ازایشان

.بازنویسی با یادآوری نام ویسپرد آزاد است

.شهربندری فرانسه در استان بریتانی*

Rappelle-toi Barbara
Il pleuvait sans cesse sur Brest ce jour-là
Et tu marchais souriante
Épanouie ravie ruisselante
Sous la pluie

Rappelle-toi Barbara
Il pleuvait sans cesse sur Brest
Et je t'ai croisée rue de Siam
Tu souriais
Et moi je souriais de même

Rappelle-toi Barbara
Toi que je ne connaissais pas
Toi qui ne me connaissais pas
Rappelle-toi
Rappelle-toi quand même ce jour-là
N'oublie pas

Un homme sous un porche s'abritait
Et il a crié ton nomBarbara
Et tu as couru vers lui sous la pluie
Ruisselante ravie épanouie
Et tu t'es jetée dans ses bras
Rappelle-toi cela Barbara

Et ne m'en veux pas si je te tutoie
Je dis tu à tous ceux que j'aime
Même si je les ai vus qu'une seule fois
Je dis tu à tous ceux qui s'aiment
Même si je ne les connais pas

Rappelle-toi Barbara
N'oublie pas
Cette pluie sage et heureuse
Sur ton visage heureux
Sur cette ville heureuse
Cette pluie sur la mer
Sur l'arsenal
Sur le bateau d'Ouessant

Oh Barbara
Quelle connerie la guerre

Qu'es-tu devenue maintenant
Sous cette pluie de fer
De feu d'acier de sang

Et celui qui te serrait dans ses bras
Amoureusement
Est-il mort disparu ou bien encore vivant

Oh Barbara
Il pleut sans cesse sur Brest
Comme il pleuvait avant
Mais ce n'est plus pareil et tout est abîmé
C'est une pluie de deuil terrible et désolée
Ce n'est même plus l'orage
De fer d'acier de sang

Tout simplement des nuages
Qui crèvent comme des chiens
Des chiens qui disparaissent
Au fil de l'eau sur Brest
Et vont pourrir au loin
Au loin très loin de Brest
Dont il ne reste rien.

Poème Par: Jacques Prévert