گزين گويه هاي رنه شار

René Char

(1907-1988)

گزين گويه های رنه شار

ليل سورلاسورژ،۱۴ ژوئن ۱۹۰۷،فرانسه
نوزده فوريه۱۹۸۸

 ملک محسن قادریM.M.Ghaderi

درسخت ترين طوفان،هميشه مرغكي هست كه تسكين مان دهد،
همان مرغك بي نام و نشان كه پيش از پروازمي خواند

شاعر از الهام مي ميرد،چون آدم سالخورده كه از سالخوردگي.
مرگ براي شاعرهمچون نقطه پايان است بر نوشتار

به هوش باشيد:همگان شايسته رازگويي نيستند

هميشه وصيتي برميراث ما مقدم است

ما در آينده ايم.و اينك بنگر فردا را كه بر زمين فرمان مي راند

سخن بيش از آن خاك مي پراكند كه گوركن

نمي توانيم شعري بيآغازيم بي آنكه درباره خود وجهان اندك خطايي نكرده باشيم،
بدون اندك معصوميتي در واژه هاي آغازين

شاعر نمي تواند چندان در لفاف فعل بماند.
او بايد درسرشك هاي تازه غرقه گردد واز اسلوب خويش فراتر رود

هميشه زندگي خود را برغروبي باشكوه مي آغازيم

براي آنكه بهترين نور را برافشانيم بايد از کورسوها رنج بريم

خاكي كه دانه مي پذيرد غمين است.
دانه كه همه چيزش را به خطر مي افكند خوشبخت

نمي خواهم باشم و زندگي كنم جز در هوا و در آزادي عشقم

بايد مرد باران و فرزند هواي خوب بود

با آن كس كه دوست مي داريم، ازسخن گفتن بازمانده ايم
اما اين سكوت نيست

اشك ها بر رازداران بي اعتنايي مي كنند

اگر نبود سپر اندوه، قلب از زدن باز ايستاده بود

جز براي دوست داشتن سر خم نكن.پس از مرگ نيز دوست بدار

آدم بي نقص مثل كوهستان بي اشكفت است.
چنين آدمي خوشايند من نيست

شعر عشقي است برخاسته از اشتياق،اشتياقي در دل مانده

پذيرفتن چهره را روشن مي سازد و نپذيرفتن به آن زيبايي مي بخشد

ما در دوراهه اشتياق به شناخته شدن و نوميدي از شناخته شدن هستيم

ابديت نه چنان درازاست كه زندگي

درپيشگاه ديگران آن چيزي رادرپيش گير كه تنها به خود وعده كرده اي.
اين قرارداد توست

بنيان ها را همواره چيزهاي بي پايه وبنيان به تهديد مي فكنند

امضاي خود را بر چيزي نه كه روشن سازد نه تاريك

زيستن،پافشردن بر اتمام يك خاطره است

در تيرگي ها، نه يك جا كه همه جا از آن زيبايي است

حقيقت گاه اميد را از ميان برمي دارد.
از همين روست كه اميد برخلاف انتظار به جا مي ماند

راه هايي كه از مقصد سرزمين هايشان نمي گويند،راه هاي محبوبند

عمل، بكر است حتي در تكرار

آدمي توانا به كاري است كه گمان نمي برد

با زندگي دو كار مي توان كرد:
به رويا ديدن يا تحقق بخشيدنش

شعر، زنده به بي خوابي جاودان است

چگونه مي توان زيست وناشناخته اي پيش رونداشت

در پايين برگ سفيد زندگي،شعر تنها امضايي است كه مي درخشد



Au plus fort de l'orage, il y a toujours un oiseau

pour nous rassurer. C'est l'oiseau inconnu,

il chante avant de s'envoler

Le poète meurt de l'inspiration

comme le vieillard de la vieillesse.

La mort est au poète ce que le point final est au manuscrit

Prenez garde : tous ne sont pas dignes de la confidence

Notre héritage n'est précédé d'aucun testament

Nous sommes au futur. Voici demain qui règne aujourd'hui sur la terre

La parole soulève plus de terre que le fossoyeur ne le peut

On ne peut pas commencer un poème

sans une parcelle d'erreur sur soi

et sur le monde, sans une paille

d'innocence aux premiers mots

Le poète ne peut pas longtemps demeurer

dans la stratosphère du verbe.

Il doit se lover dans de nouvelles larmes

et pousser plus avant dans son ordre

Nous commençons toujours notre vie

sur un crépuscule admirable

Il faut souffler sur quelques lueurs

pour faire de la bonne lumière

La terre qui reçoit la graine est triste.

La graine qui va tout risquer est heureuse

Je ne puis être et ne veux vivre

que dans l'espace et dans la liberté de mon amour

Il faut être l'homme de la pluie et l'enfant du beau temps.

Avec ceux que nous aimons,

nous avons cessé de parler, et ce n'est pas le silence

Les larmes méprisent leur confident

S'il n'y avait pas l'étanchéité de l'ennui,

le coeur s'arrêterait de battre

Ne te courbe que pour aimer.

Si tu meurs, tu aimes encore

Un homme sans défauts

est une montagne sans crevasses.

Il ne m'intéresse pas.

Le poème est l'amour réalisé du désir demeuré désir

L'acquiescement éclaire le visage. Le refus lui donne la beauté.

Nous sommes écartelés entre l'avidité de connaître

et le désespoir d'avoir connu

L'éternité n'est guère plus longue que la vie

Tiens vis-à-vis des autres

ce que tu t'es promis à toi seul. Là est ton contrat

L'essentiel est sans cesse menacé par l'insignifiant

Signe ce que tu éclaires, non ce que tu assombris

Vivre, c'est s'obstiner à achever un souvenir

Dans nos ténèbres, il n'y a pas une place

pour la beauté. Toute la place est pour la beauté

Le réel quelquefois désaltère l'espérance.

C'est pourquoi, contre toute attente,

l'espérance survit

Les routes qui ne disent pas le pays de leur destination,

sont les routes aimées

L'acte est vierge, même répété

L'homme est capable de faire

ce qu'il est incapable d'imaginer

Il n'y a que deux conduites avec la vie :

ou on la rêve ou on l'accomplit

La poésie vit d'insomnie perpétuelle

Comment vivre sans inconnu devant soi

La seule signature au bas de la vie blanche, c'est la poésie qui la dessine

René Char